Stop met verdoven. Start met voelen.
Overvolle agenda’s, koffie om de dag door te komen, wijn om af te schakelen, eten tot de zak leeg is, scrollen tot je ogen branden. Ik noem het emotiepleisters. Het verzacht, verdooft, leidt af of geeft controle. Net als een pleister op een wond haalt het de oorzaak niet weg, maar het helpt wel even om niet te hoeven voelen. Dat heeft een prijs.
Wie ben ik?
Mijn naam is Tanya van Keulen, oprichter van Emotiepleister. Opgegroeid in de stad van de Bossche Bollen en de Binnendieze. Als afgestudeerd mediavormgever ontwikkelde ik al vroeg een talent om krachtige boodschappen in tekst en beeld te maken. Meer dan tien jaar liep ik rond in het bedrijfsleven en kreeg ik een ‘work hard, play hard’ mentaliteit. Mijn emotiepleister? Alcohol. De vrijdagmiddagborrels groeiden uit tot dagelijkse borrels om stoom af te blazen. Totdat ik uitviel met burn-out klachten.
Ondertussen luidde de Raad Volksgezondheid & Samenleving de noodklok over een hypernerveuze samenleving. Ik was niet de enige die thuiszat. Eén op de vijf werknemers heeft burn-outklachten. Dit kost de samenleving jaarlijks miljarden euro’s. We zijn collectief overprikkeld geraakt en hebben verleerd om ongemak te doorvoelen. In plaats daarvan verdoven we.
Het Systeem Zonder Pleister
Met mijn opgedane kennis en beeldend vermogen ontwikkelde ik de methode ‘Het Systeem Zonder Pleister’. De methode put uit cognitieve gedragstherapie en schematherapie om patronen te doorzien, en uit fotografie en storytelling om ze zichtbaar te maken. Ik kom hierbij in contact met mensen in het ‘grijze gebied’: mensen die goed functioneren, zichzelf niet als verslaafd zien, maar wel blijven grijpen naar iets om niet te hoeven voelen. Geen zware diagnoses, maar vastgegrepen door een patroon die de batterij leeg trekt.
Mijn week ziet er nooit hetzelfde uit. Ik geef 1-op-1 begeleiding, maar ik bezoek ook de werkvloer om in te zoomen op de bedrijfscultuur en ik geef lezingen op bijeenkomsten en evenementen. Ik geef deelnemers en bezoekers hierbij het vermogen om op een visuele en tastbare manier naar zichzelf te kijken. Zoals ze ook naar een vriend of vriendin zouden kijken. Mijn focus ligt op intergenerationeel herstel en preventie. Zo sta ik af en toe ook tegenover basisschoolkinderen, onderzoeken we samen hoe emoties bewegen en oefenen we gezonde manieren van regulatie.
Wanneer verdoven is genormaliseerd en voelen niet, zijn we doof voor de signalen en raakt ons lichaam overbelast door alles wat we consumeren. Wat je afplakt verdwijnt niet. Het stapelt zich op onder de huid, totdat het lichaam om aandacht gaat schreeuwen. Zonder pleisters ontstaat helderheid. We hebben geen perfect leven nodig. Maar wel de tools om alles te doorvoelen. Dan zijn ongemakkelijke gevoelens niet lastig, maar worden het de ruitenwissers in een flinke regenbui.
Herken jij jezelf in dit grijze gebied? Of werk je met mensen die hierin vastlopen? Laten we het gesprek aangaan. Je vindt me op www.emotiepleister.nl.