Hoi! Mijn naam is Angenel Maas en ik ben de trotse eigenaar van mijn praktijk InnerVision. Ik neem jullie een dagje mee in mijn werk.
Mijn dag begint meestal rustig. Geen haast, geen volle agenda vanaf vroeg in de ochtend. Dat is een bewuste keuze. Juist omdat ik werk met mensen die al lange tijd “aan” staan, merk ik dat het belangrijk is dat ik zelf ook rustig ben en de dag rustig begin.
Ik kijk even wie er vandaag komt. Nieuwe cliënten, maar ook mensen die ik al eerder heb gezien. En elke keer denk ik hetzelfde: ik ben benieuwd wat hun lichaam vandaag laat zien.
Een eerste ontmoeting
De eerste cliënt van de dag zit tegenover me. Ze vertelt haar verhaal rustig en duidelijk. Je merkt dat ze er al veel over heeft nagedacht. Ze begrijpt waar haar klachten vandaan komen en wat er speelt. Ik stel een paar vragen. Niet inhoudelijk over de gebeurtenissen, maar wat er in haar lichaam gebeurt. Wat voel je? Waar merk je dat?
Het gesprek verandert. Het wordt stiller. Minder uitleg, meer voelen. Op het moment dat ik merk dat ze contact maakt met haar lichaam, begin ik met de methode. Voordat ze naar huis gaat, check ik hoe haar lichaam op dat moment voor haar aanvoelt. Vaak beginnen cliënten te gapen, of (glim)lachen wanneer ze zeggen; rustig…of ontspannen. Voor mij is dat het teken dat er iets in gang gezet is. We nemen afscheid en ik neem even een kwartiertje voor mezelf voordat ik me voorbereid op de volgende cliënt.
Een herhaalsessie
Daarna heb ik een afspraak met een cliënt die vorige week haar eerste sessie heeft gehad. Bij dit soort sessies ben ik altijd benieuwd wat er in de tussentijd gebeurd is. Soms veel, soms weinig — en soms iets wat iemand zelf nog niet eens helemaal doorheeft.
Soms is het helemaal weg, soms komt het na een paar dagen langzaam terug. Deze cliënt voelde 5 dagen volledige rust, waarna haar angstige gevoel langzaam weer terugkwam. We gaan terug naar hetzelfde gevoel als de vorige keer. We herhalen de methode zoals we die de week ervoor hebben gedaan.
Wat me vaak opvalt bij een tweede of derde sessie, is dat het lichaam sneller reageert. Alsof het de weg al een beetje kent. Waar het eerst zoeken was, ontstaat nu sneller rust.
Tussen de afspraken door
Tussen de sessies door neem ik vaak een uurtje om cliënten een berichtje te sturen die ik de week ervoor heb gezien. Gewoon even checken hoe het gaat. Ik vind dat misschien wel één van de interessantste momenten van mijn werk; niet wat er in de sessie gebeurt, maar wat er daarna ontstaat.
En soms krijg ik een bericht dat me even stil laat staan – of juist laat jubelen.
Vandaag kreeg ik een bericht van een man met relatiegerichte dwangklachten. Sinds de geboorte van hun eerste kind ervaart hij veel angst en onrust door een constante stroom aan gedachten. Eén daarvan is de overtuiging dat hij niet goed genoeg is voor zijn gezin en dat zijn vrouw hem gaat verlaten. Dat uit zich onder andere in paniekgevoelens wanneer hij zijn vrouw aanraakt of omhelst.
Hij stuurde mij dat hij de dag daarvoor de hele dag met haar op pad was geweest – en dat hij geen paniek had ervaren toen hij haar hand vasthield en haar knuffelde. Dat zijn de momenten waarop ik soms moet huilen, kippenvel krijg of een enorme dankbaarheid voel dat ik dit werk mag doen.
Waarom dit werk mij blijft raken
Wat mij persoonlijk dag in, dag uit blijft fascineren, is dat verandering vaak niet zit in wat iemand begrijpt, maar in wat iemand ervaart. Ik heb zelf ook ervaren hoe het is om vast te zitten in angst of spanning, terwijl je met je hoofd weet dat het eigenlijk niet nodig is.
Juist daarom raakt het me elke keer weer als iemand merkt: hé, mijn lichaam doet anders! Niet perfect. Niet in één keer weg. Maar wel anders dan daarvoor. En vaak is dat al genoeg om de eerste veranderingen in gang te zetten.
Mijn droom
Mijn droom is dat er meer aandacht komt voor de jeugd. Dat kinderen al op jonge leeftijd leren omgaan met emoties zoals verdriet, stress, angst of schaamte. Je krijgt helaas geen handleiding mee bij je geboorte, maar hoe mooi zou het zijn als daar meer aandacht voor komt, bijvoorbeeld in het onderwijs. Daarnaast hoop ik dat ik mijn methode ooit in cursusvorm kan aanbieden en deze mag overbrengen aan andere zorgprofessionals. Wat ik in de praktijk heb geleerd is dat het niet gaat om óf het lichaam óf het brein – maar juist om de samenwerking daartussen. Daar ligt de echte kracht. Ik hoop dat ik, samen met andere professionals, nog veel mensen mag helpen richting meer innerlijke rust.